
Het Knuppelpad is een smal vlonderpad van 750 meter in het Dannemeer waardoor het natuurgebied op een heel andere manier is te ervaren. De soms goed merkbare golfslag rondom en onder de houten vlonder vereist concentratie als zeemansbenen ontbreken. Een verwoed wandelaar en liefhebber van het natuurgebied vindt deze noodzakelijke oplettendheid juist één van de aantrekkelijke elementen van het Knuppelpad. “Doordat je je moet concentreren op waar je loopt, word je vanzelf rustiger. De omgeving komt dan ook veel beter op je over. Als je wandelt sta je sowieso meer stil bij wat er om je heen gebeurt. In ’t Roegwold krijg je dan een oergevoel van verbondenheid tussen mens en natuur.”
Halverwege het Knuppelpad is het fijn even tot rust te komen op uitgestoken handen. Deze bank in de vorm van twee handen die elkaar raken heeft een dubbele betekenis. Oorspronkelijk symboliseert het twee eensgezind samenwerkende organisaties: Staatsbosbeheer en Vereniging Agrarisch Natuur- en Landschapsbeheer Slochteren, oftewel natuur en landbouw. Landbouwgrond werd natuurgebied en Staatsbosbeheer is inmiddels eigenaar van ‘t Roegwold. Daar is ook een figuurlijke interpretatie bijgekomen. Handen die daar elkaar raken, maar in het echte leven juist uiteen gaan.
Kienhout
In veengebieden komt veel kienhout voor. Deze half fossiele bomen zijn in een ver verleden in het veen terechtgekomen. ’t Roegwold en met name het Dannemeer herbergt veel kienhoutstobben, vooral van berk, eik, els en grove den. Professor Henny Groenendijk, destijds provinciaal archeoloog voor de provincie Groningen, onderzocht in 2014 een aantal van de stronken die naar boven waren gehaald tijdens de ontwikkeling van landbouw- naar natuurgebied.
Eén van de opzienbarendste uitkomsten was de leeftijd van een specifiek exemplaar. Deze eik bleek al rond 4.126 v.C. in het gebied te staan en was zelf minstens 223 jaar oud, voordat hij door stijging van de grondwaterspiegel en gebrek aan houvast in een watergeul verdween. In deze slenk bleef hij ruim zesduizend jaar liggen. Professor Groenendijk kon dit bepalen door een plak van de fossiele eik af te halen. Aan de hand van de variatie in jaarringen stelde hij het kiem- en sterfjaar vast. Exact te bepalen was onmogelijk, omdat de bast verloren was gegaan waardoor enkele jaren ontbraken.